Voldemort, karanlığın sadece gücü değil, aynı zamanda korkuyu nasıl şekillendirdiğinin de vücut bulmuş hâlidir. Bir zamanlar sıradan bir çocuk olan Tom Riddle’ın, ölüm korkusunu takıntıya dönüştürerek insanlığından adım adım uzaklaşmasının sonucudur o. Soğuk zekâsı, manipülatif karizması ve mutlak güç arzusu onu basit bir kötüden çok daha fazlası yapar; çünkü Voldemort’un en ürkütücü yanı bağırması değil, fısıldamasıdır. İnandığı ideoloji uğruna acımasızdır, ama bu acımasızlığın temelinde zayıf görünme korkusu yatar. Ölümsüzlük arayışı aslında yenilgiye değil, yok sayılmaya karşı verdiği savaştır. Onun figürüne baktığınızda sadece bir karanlık büyücü görmezsiniz; korkunun, hırsın ve kontrol takıntısının insanı neye dönüştürebileceğini görürsünüz.